و من راز خدای را نیز فهمیدم

 و دریافتم که ما جز خویش کسی را نداریم

به امید رستگارشدن  بسی خیال واهیست

من خدا را دیده ام لیک

نه آنگونه که در کتاب خواندم

او خالق است و بزرگ ولی قادر ...گمان نکنم

او نیز تنهاست مثل من مثل تو و مثل هیچکس

او از تنهائی خویش مرا آفرید

او را چه نیاز است به من

و ما نیز همچنین ...

گاه چشمانم را میبندم و بهتر مینگرم

به خود به تو و به جنبشی عظیم به نام خلقت

مارا چه شده هنوز در آرزوی چیزی هستیم

که خود نمیدانیم

و گاه کر میشوم ولی میشنوم

صداهایی که دروغ را ترویج میکنند

و دستانی که ظلم را به میزان برابر تقسیم میکنند

و هر از گاهی هم لطف از سر تغییر مزاج ...

ولی برای من لطفی نیست جز زجر

و چرا گمان میکنیم لطفی هست ....؟؟؟

ما رانده ی سرزمینی به نام بهشتیم

چه اسم زیبائی ...

گاهی نیز بدان میخندم

بگذریم .....

من راز خدای را فهمیدم

زیرا رازی نیست

مائیم و خویش و زندگی

بسان ماهی در رود گنگ

و گاه دلم برای خودم تنگ میشود

و گاه برای رازی که کاش هیچگاه نمیفهمیدم ...